گل و گوش

گل و گوش. [ گ َ ل ُ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) سر و گوش.
- دست به گل و گوش کسی کشیدن؛ نوازش دادن یا ملاعبه.

( اسم ) گوش و حوالی آن.

💡 سه چیز ترا سه چیز داده است جمال خد را خط و زلف را گل و عارض خال

💡 قامت نهال و چهره گل و طره یاسمین گلشن تویی، تو را به تماشا چه احتیاج؟

💡 هرگز به کسی آفتی از من نرسیده ست همچون گل و می آتشم از عالم آب است

💡 بر گردِ‌رخت سبزه و گل سر زده در هم دارد چمنت برگ گل و سبزة تر هم

💡 فصل گل و خون گرم حریفان بسیار تا توبه بود خاطر یاران شکند؟

💡 گلخن چه میکنم بریاضی روم کزو هر دم بمن نسیم گل و یاسمن رسد