ساغر زجاج

«ساغر زجاج» ترکیبی اضافی در زبان فارسی است که از دو واژه «ساغر» به معنای جام یا پیاله، و «زُجاج» به معنای شیشه ساخته شده و در مجموع به جام یا فنجان شیشه‌ای اطلاق می‌شود. «ساغر زجاج» علاوه بر معنای لغوی، در متون ادبی و شاعرانه نیز به کار رفته و اغلب تصویری ظریف، شفاف و لطیف از ظرف نوشیدنی را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند. واژه «ساغر» در ادبیات فارسی معمولاً با مفاهیمی چون باده، نوشیدنی، شادی و طراوت همراه است و افزودن «زجاج» بر آن، جنس و لطافت ظاهری ظرف را برجسته می‌سازد. از نظر زبانی، این ترکیب نمونه‌ای از ترکیبات وصفی - اسمی متأثر از زبان عربی در فارسی است که در متون کلاسیک رواج فراوان داشته است. کاربرد «ساغر زجاج» امروزه بیشتر جنبه ادبی، تاریخی یا لغت‌نامه‌ای دارد و در زبان محاوره‌ای معمولاً به جای آن از واژه‌هایی مانند «استکان شیشه‌ای» استفاده می‌شود.