کوته زبان

کوته زبان. [ ت َه ْ زَ ] ( ص مرکب ) کوتاه زبان. ( فرهنگ فارسی معین ). آنکه به جهت نداشتن حق، دعوی نتواند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
ز طمع است کوته زبان مرد آز
چو شد طمع کوته، زبان شد دراز.اسدی.و رجوع به کوتاه زبان شود.

کسی که در سخن گفتن عاجز باشد آنکه گفتارش فصیح نباشد.

💡 کار گویا می کند کوته زبان لاف را جوهر شمشیر از زخم نمایان روشن است

💡 شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است برگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است

💡 کوته زبان خامه و مکتوب تنگ ظرف اظهار شوق خود به چه عنوان کند، کسی؟

💡 ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌ها که می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

💡 تیره بختی می کند کوته زبان لاف را در دل شبها نمی باشد نمایان گردباد