کل دار

کل دار. [ ک ُ ] ( اِ مرکب ) کل در. کل دره. آلتی است که با آن مرز کرت ها برآرند وآن آهنی دراز است که از میان دسته ای چوبین دارد و از دیگر سوی زنجیری یا طنابی که دو تن آن را برای بر آوردن مرزبکار برند. نوعی آلت شخم که برای پشته بندی بکار برند و دو تن آن را کشند، یکی دسته چوبین آن را و دیگری طناب را. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

کل در. کل دره. آلتی است که با آن مرز کرت ها بر آرند و آن آهنی دراز است که از میان دسته چوبین دارد و از دیگر سوی زنجیر یا طنابی که دوتن آن را برای بر آوردن مرز بکار برند.

💡 چو مار سیه بر سر دار شد سر کودک از خواب بیدار شد

💡 به یکسو شو از راه من شرم دار کزین پس نباشد مرا با تو کار

💡 خلق را گرچه وفا نیست و لیکن گل من نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی

💡 خزان را دور دار از لاله‌زارم توانگر کن ز سامان بهارم

💡 در بر حکم ازل، وقت است این بخشش که هست حاسدت شایان دار، و ناصحت اهل سریر