کج ابرویی

💡 تو داری طاق ابرویی که جفتش نیست در عالم تویی آنکس که در عالم، به جفت ابروان طاقی

💡 دل عجایب طاق ابرویی نشیمن کرده است می برد رشک و حسد ز این گوشهٔ من پادشاه

💡 کار دل با تیغ ابرویی است کز نظاره ای چشم را بر روی ما زخم نمایان کرد و رفت

💡 قامتی همچون الف داری و ابرویی چو نون در تو هر آنی که گفتند از پی آن گفته‌اند

💡 این یک توکای متوسط اما تنومند است که در ساختار یک توکای پشت‌بلوطی کوچک را به یاد می‌آورد. زیربال قهوه‌ای سرخ‌فام است و نوار ابرویی کم‌رنگ وجود دارد.

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، کج ابرویی معشوق همواره به عنوان نمادی از زیبایی خیره‌کننده و جذابیت بی‌پایان در برابر نگاه عاشق توصیف شده است.

💡 آن زن با کج ابرویی و نگاهی نافذ، توانست توجه همه حاضران را در آن مهمانی باشکوه به سوی خود جلب کرده و بر همه مسلط شود.

💡 زیبایی‌های ظاهری مانند کج ابرویی و نگاه‌های رمزآلود، نقش مهمی در ساختن فضای رمانتیک داستان‌های عاشقانه در ادبیات کهن ایران ایفا می‌کنند.