پویه دوان
لغت نامه دهخدا
پویه دوان. [ ی َ / ی ِ دَ ] ( نف مرکب ) صفت بیان حالت، پویه دونده: فرره؛ بسیار گریزنده و پویه دوان. ( منتهی الارب ). رجوع به پویه شود.
فرهنگ فارسی
پویه دونده فرره
جمله سازی با پویه دوان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اسب تو باد بزان بود که به پویه بر زبر کوه همچو دشت دوان است
