پهلوی خوان

پهلوی خوان. [ پ َ ل َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) که پهلوی خواند. که بپهلوی سخن گوید. آنکه سخن پهلوانی گوید. کسی که پهلوی سراید:
پهلوی خوان پارسی فرهنگ
پهلوی خواند بر نوازش چنگ.نظامی.

کسی که به زبان پهلوی سخن بگوید یا آواز بخواند: پهلوی خوان پارسی فرهنگ / پهلوی خواند بر نوازش چنگ (نظامی۴: ۶۰۶ ).

( صفت ) آنکه پهلوی خواند کسی که بپهلوی سخن گوید: پهلوی خوان پارسی فرهنگ پهلوی خواند بر نوازش چنگ. ( نظامی )

💡 پهلوی خوانان غزل می خواند دوش او بخود مشغول و جانها به خروش

💡 به جفتی پذیرفتش از نیکویی به دینی که خوانی ورا پهلوی

💡 غذا به گر خورم از پهلوی خویش کز آن گسترده خوان بهر بداندیش

💡 آنکه بر پهلوی چپ خوانی دلش آن نه دل باشد ولیکن منزلش

💡 معاش شاه ز پهلوی کاسبان گذرد که سر عیال خوان دست و پا باشد