لغت نامه دهخدا
( معرفت آموز ) معرفت آموز. [ م َ رِ ف َ ] ( نف مرکب ) کسی که علم و حکمت و هنر و فضل و دانش می آموزاند. ( ناظم الاطباء ).
( معرفت آموز ) معرفت آموز. [ م َ رِ ف َ ] ( نف مرکب ) کسی که علم و حکمت و هنر و فضل و دانش می آموزاند. ( ناظم الاطباء ).
( معرفت آموز ) کسی که علم و حکمت و هنر و فضل و دانش می آموزاند.
💡 گوهرِ معرفت آموز که با خود بِبَری که نصیبِ دگران است نِصابِ زر و سیم
💡 معرفت آموز خلقم گرچه عارف نیستم انجمن افروز چرخم گرچه از انجم نیم
💡 در اين عرصه (انديشه هاى سبز و جاويد) شيخ در زمينه هاى ناب واصيل خود را نشان داد و بينش سراسر معرفت آموز او ظاهر گرديد. ولايت فقيه از ديدگاهشيخ مفيد، آراء فقهى، انديشه هاى سياسى و نظرات كلامى وى طلوعى مبارك در پهنهدانش و بينش ايجاد كرد و همگان را به سوى فضايى معطر و جديد رهنمون ساخت.(106)
💡 لعل گهرزای عشق معرفت آموز شد در دل دانای عشق هرچه شد امروز شد
💡 روشنی اندوز که دلرا خوشی است معرفت آموز که جانرا غذاست
💡 کدام مسألهٔ شرع در میان افکند که عقل معرفت آموز در جواب نماند