«معاش دار» ترکیبی فارسی است که به معنای کسی است که دارای معاش و درآمد کافی برای تأمین زندگی خود باشد. این اصطلاح در متون قدیم و فرهنگهای لغت مانند ناظم الاطباء به کار رفته و نشاندهنده فردی است که از نظر اقتصادی مستقل بوده و نیازهای روزمرهاش را بدون تکیه بر دیگران تأمین میکند. واژه «معاش» به درآمد، حقوق یا منابع مالی لازم برای زندگی اشاره دارد و «دار» به معنای دارنده و برخوردار است، بنابراین ترکیب آن به کسی اطلاق میشود که از نظر مادی تأمین باشد. در برخی منابع، «معاش دار» به معنای مالک و صاحب ثروت نیز آمده است و میتواند اشاره به کسی داشته باشد که کنترل و اختیار بر دارایی و منابع خود دارد. این واژه در متون ادبی و تاریخی نیز دیده میشود و گاهی به فردی توانمند، مستقل و مقتدر از نظر مالی اشاره دارد. مفهوم آن نه تنها وضعیت اقتصادی فرد را توصیف میکند، بلکه نشانهای از امنیت و رفاه زندگی او نیز هست. همچنین، معاش دار بودن به معنای توانایی اداره زندگی بدون وابستگی به دیگران و برخورداری از آرامش و استقلال اقتصادی است. در مجموع، «معاش دار» یعنی فردی که دارای معاش کافی برای زندگی خود باشد، مستقل اقتصادی و گاهی مالک و صاحب ثروت باشد.
معاش دار
لغت نامه دهخدا
معاش دار. [ م َ ] ( نف مرکب ) کسی که دارای معاشی باشد که کفاف زندگانی وی راکند. || مالک و خداوند. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
کسی که دارای معاشی باشد که کفاف زندگانی وی را کند.
