مشک بر داغ افش

مشک بر داغ افشاندن. [ م ُ / م ِ ب َ اَ دَ ] ( مص مرکب ) مشک بر داغ ریختن و بستن و افشاندن، کنایه از تازه ساختن داغ از برای آنکه التیام نپذیرد. ( آنندراج ):
مشک بر داغ دل سوختگان افشاند
سرمه چون از کف مژگان سیاهش ریزد.فطرت ( از آنندراج ).و رجوع به ماده بعد شود.

💡 نسیم باد صبا شرح آن خط ریحان به مشک بر ورق لاله زار بنویسد

💡 کشد ابر بر سایه فرش بهار دمد مشک بر کوه باد شمال

💡 کس مشک بر آتش نگذارد، ز چرا تو این مشک بر آن آتش رخسار گدازی

💡 تو را باد است در سر خاصه اکنون که گرد مشک بر سوسن فشاندی

💡 خالی‌ست سیه بر آن لبان یارم مُهری‌ست ز مشک بر شکر، پندارم

💡 مشک بر کافور میبیزد صبا از زلف او زان چو انفاس مسیحا راحت جان میدهد