مسلمانان ترینیداد و توباگو

[ویکی فقه] ترینیداد و توباگو، ترینیداد و توباگو کشوری کوچک در جنوب دریای کارائیب است.
سابقه ورود دین اسلام به این کشور به نیمة دوم قرن دوازدهم/ هجدهم می رسد، اما مهمترین گروه مسلمان، در اواسط قرن سیزدهم/ نوزدهم (بعد از ۱۲۵۴/۱۸۳۸) به این کشور وارد شد. در ۱۱۹۱/ ۱۷۷۷، در میان بردگانی که از غرب افریقا برای کار در مزارع نیشکر به ترینیداد و توباگو آورده شدند، عده ای مسلمان نیز وجود داشت. این مسلمانان عموماً از قبیلة ماندینگو، ساکن در کشور سنگال، بودند که در حدود ۱۱۵۳/ ۱۷۴۰ اسلام را پذیرفته بودند. سالها بعد، هنگام ورود عده بسیاری هندیِ مسلمان و هندو به ترینیداد هندوها، مسلمانان را به تحقیر «مادینگا» ــ برگرفته از نام همین قبیله ــ خطاب می کردند تا نشان بدهند که مسلمانان هندی بیش تر به مسلمانان افریقایی شبیه اند تا هندیها. تا ۱۲۱۷/ ۱۸۰۲ تعداد بردگان افریقایی ساکن در ترینیداد به حدود بیست هزار تن می رسید که معلوم نیست چند تن از آنان مسلمان بوده اند. مسلمانانِ این گروه عموماً در مهمترین شهر ــ که بعدها پایتخت کشور شد ــ یعنی بندر اسپانیا زندگی می کردند و به عربی سخن می گفتند. در اوایل قرن سیزدهم/ نوزدهم و در پی وضع قوانینی دایر بر لغو برده داری، صاحبان مزارع نیشکر در ترینیداد و توباگو و سرزمینهای مجاور برای تأمین نیروی کار مزارع خود، هندیان را به مهاجرت به کشورهای حوزة کارائیب تشویق کردند. اگرچه نخستین طرح این کار در ۱۲۳۰/ ۱۸۱۴ ارائه شد، مهاجرت از ۱۲۵۴/ ۱۸۳۸ صورت گرفت. از این زمان تا ۱۳۰۳ ش/ ۱۹۲۴، حدود نیم میلیون هندی به این کشورها مهاجرت کردند که یک ششم آنان مسلمان بودند. نخستین گروه هندیان در ۱۲۶۲/ ۱۸۴۵ به ترینیداد و توباگو وارد شدند و عموماً هندو و مسلمان بودند. از ابتدای ورود مسلمانان هندی به ترینیداد، فشارهای زیادی، چه اقتصادی («اسلام در جزایر کارائیب»، همانجا) چه عقیدتی ــ برای پذیرش مسیحیت ــ به آنان وارد می شد، اما با اعلام استقلال ترینیداد و توباگو از سلطة انگلستان در ۱۳۴۱ ش/ ۱۹۶۲، بتدریج این فشارها کاهش یافت.
← تعداد کنونی مسلمانان ترینیداد و توباگو
(۱) «اسلام در جزایر کارائیب»، ترجمة محمدباقر دهقان زاده، مشکوة، ش ۳۳ (زمستان ۱۳۷۰). (۲) علی کتانی، اقلیتهای مسلمان در جهان امروز، ترجمة محمدحسین آریا، تهران ۱۳۶۸ ش. (۳) محمدناصرالعلی، «کارینفال هوزیه فی ترینداد»، العالم، ش ۶۶.

💡 ایران و ۱۰ کشور دیگر صادرکننده گاز، اعضای مجمع کشورهای صادرکننده گاز هستند. این کشورها عبارتند از: ایران، روسیه، گینه استوایی، قطر، امارات متحده عربی، ونزوئلا، نیجریه، مصر، الجزایر، بولیوی و ترینیداد و توباگو.

💡 در سپتامبر ۱۹۴۰، کشتی‌های آتلانتیک، میلوس و پاسیفیک حدود ۳٬۶۰۰ یهودی را از وین، گدانسک و پراگ در تولچا، رومانی را برای ارسال به فلسطین سوار کردند. یهودیانی که به فلسطین رسیدند مجوز ورود نداشتند و پس از این از سوی دولت بریتانیا، به ویژه سِر هارولد مک‌مایکل منع ورود شدند. بریتانیایی‌ها تصمیم گرفتند مهاجران را یا به ترینیداد و توباگو یا موریس که هر دو مستعمرهٔ بریتانیا بودند تبعید کنند.

💡 در تاریخ ۳۱ اوت ۱۹۶۲ ترینیداد و توباگو اعلام استقلال کرده و اریک ویلیامز نخستین نخست‌وزیر این کشور شد. او تا زمان مرگ خود در سال ۱۹۸۱ در این منصب باقی بود. ترینیداد و توباگو در آغاز، نظامی پادشاهی داشت و ملکه انگلیس به عنوان بالاترین مقام مملکتی آن به‌شمار می‌آمد. در سال ۱۹۷۶ نظام پادشاهی برای این کشور ملغی شد و نظام جمهوری جایگزین آن گشت.

💡 این مسابقات با حضور ۱۲ تیم از ۱۲ کشور مختلف برگزار شد: کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس، نیکاراگوئه، پاناما، جامائیکا، هائیتی، کوبا، آنتیل هلند، گویان هلند و ترینیداد و توباگو. این مسابقات از ۳ اکتبر ۱۹۶۵ تا ۳۱ مارس ۱۹۶۱ برگزار شد.

💡 تورس اولین بازی خود را برای پاناما در یک بازی دوستانه اکتبر ۱۹۹۹ مقابل تیم ملی فوتبال ترینیداد و توباگو انجام داد و در کل ۷۵ بازی ملی انجام داده‌است. وی عضو تیم کشورش در مسابقه مقدماتی جام جهانی و عضو تیم جام طلایی کونکاکاف ۲۰۰۵ در سال ۲۰۰۵ بود که در مسابقات نایب قهرمان شدند و او همچنین در جام طلایی کونکاکاف ۲۰۰۹ بازی کرد.