لغت نامه دهخدا
مستعلی با. [ م ُ ت َ بِل ْ لاه ]( اِخ ) ( الَ... ) لقب احمدبن معد ( المستنصرباﷲ )بن الظاهرلدین اﷲ علی، مکنی به ابوالقاسم است، نهمین تن از خلفای فاطمی در مغرب و مصر. وی به سال 467 هَ. ق.متولد و در سال 487 بعد از وفات پدرش با او بر خلافت بیعت شد. در عصر او فرنگیان مدت سه سال بر بیت المقدس مستولی بودند. وی بعد از هفت سال و دو ماه خلافت، به سال 495 هَ. ق. در قاهره درگذشت. ( از الاعلام زرکلی ج 1 ص 243 از ابن خلدون و ابن الاثیر و ابن خلکان ).
مستعلی با. [ م ُ ت َ بِل ْ لاه ] ( اِخ ) ( الَ... ) لقب محمدبن ادریس بن یحیی بن علی حمودی، آخرین تن از ملوک دولت حمودیه در اندلس. در حدود سال 446 هَ. ق. بعد از درگذشت پدرش با او بیعت شد و ملقب به المستعلی باﷲ گشت و در «مالقة» اقامت گزید و در سال 456 هَ. ق. اهالی شهر ملیله با او بیعت کردند ودر سال 460 هَ. ق. در این شهر درگذشت و ظاهراً با درگذشت او سلسله حمودیها در اندلس منقرض گشت. ( از الاعلام زرکلی ج 2 ص 251 از البیان المغرب و نفح الطیب ).