لفظ حقیقی

[ویکی فقه] لفظ حقیقی، لفظ مستعمل در چند معنا، و وضع شده برای دست کم یکی از آن معانی است.
لفظ حقیقی، از اقسام الفاظ متعدد المعنی و به معنای لفظی است که در چندین معنا به کار می رود که دست کم برای یکی از آنها وضع شده است، مانند لفظ «اسد» که معانی گوناگون دارد، اگر چه برای یکی از آنها ( حیوان مفترس ) وضع شده و در دیگری (رجل شجاع ) فقط استعمال شده است.
حقیقت و مجاز از انواع الفاظ متعدد المعنی
برخی معتقدند حقیقت و مجاز از انواع الفاظ متعدد المعنی به حساب نمی آید، بلکه صفاتی است که بر استعمال عارض می شود.
عناوین مرتبط
استعمال حقیقی؛حقیقت.

💡 در زبان یونانیان باستان، واژه‌ای برای فضا وجود نداشت. آن‌ها به جای فضا از لفظ مابین استفاده می‌کردند. فیلسوفان یونان فضا را شی بازتاب می‌خواندند. پارمیندز وقتی که دریافت، فضای به این صورت را نمی‌توان تصور کرد، آن را بدین دلیل که وجود خارجی ندارد به عنوان حالتی ناپایدار معرفی کرد. لوسیپوس نیز فضا را اگر چه از نظر جسمانی وجود خارجی ندارد، لیکن حقیقی تلقی نمود.

💡 گاهی به این توابع تابع نظریه اعدادی نیز می‌گویند اما این لفظ بیشتر به توابع حسابی با برد اعداد حقیقی یا مختلط استفاده می‌شود.

💡 آموزش باید بیشتر عملی باشد تا لفظی و یادگیری باید به روش تحلیلی انجام گیرد؛ شناخت اشیای حقیقی و نظریه های واقعی باید بر علایم و کلمات مقدم باشد.