استعمال لفظ در لفظ

[ویکی فقه] استعمال لفظ در لفظ به اطلاق لفظ و اراده لفظ بدون قصد معنا اطلاق می شود.
استعمال لفظ در لفظ، عبارت است از به کار بردن لفظ و اراده آن بدون قصد معنا، مانند: «زید لفظ» که در آن، از زید، لفظ «زید» اراده شده است، نه معنای آن که یک انسان با خصوصیات خارجی است.
اقسام
استعمال لفظ در لفظ، چهار صورت دارد:۱. اطلاق لفظ و اراده شخص آن؛۲. اطلاق لفظ و اراده نوع آن؛۳. اطلاق لفظ و اراده صنف آن؛۴. اطلاق لفظ و اراده مثل آن.
دیدگاه اصولیون
در مورد استعمال لفظ در لفظ، مبانی مختلفی وجود دارد:برخی هم چون مرحوم « بروجردی » و « خویی » معتقدند استعمال لفظ در لفظ از باب استعمال نیست. برخی دیگر مانند مرحوم « آخوند خراسانی »، استعمال لفظ در شخص را از باب استعمال نمی دانند؛ برخلاف سه نوع دیگر که آن ها را از باب استعمال می دانند.

💡 چه شمشیری که تا در دست او باشد، در او باشد صفات لفظ در بارش، صفای رای هشیارش

💡 حافظ در لغت به معنی محافظت کننده است، اما این لفظ در بین مسلمانان به کسی گفته می‌شود که بتواند کل قرآن را از حفظ بخواند.

💡 270- به جاى اين لفظ در برخى از نسخه ها (صَبيحَتى ) آمده است كه ظاهراًدرست نيست.

💡 تو واقفی که در این قرن چون بهار نداشت کسی به لفظ دری قوت بیان ادب

💡 وقتها آنروز خوش گردد که بخرامی به درس یک جهان در گیرد از یک لفظ در باران تو

💡 چون ببارد ابر فکرت قطره بر دریای لفظ در معنی بر کشم مدح ترا غواص وار