لاف و نام

لاف و نام. [ ف ُ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) از اتباع است مانند نام و ننگ:
بدانگه که آراست خواهی مصاف
منی بفکن از سر گه نام و لاف.اسدی ( گرشاسبنامه ).کرا نازمودی گه نام و لاف
نشاید شمردنش خوار از گزاف.اسدی ( گرشاسبنامه ).

( اسم ) نام و ننگ.

💡 عذر آن گرمی و لاف و ما و من پیش شه رفتند با تیغ و کفن

💡 مزن لاف و گردِ ملامت مپوی بد و نیکِ مستان میاور به روی

💡 تو مرا شراب در ده، که ز زهد توبه کردم ز صلاح چون ندیدم جز لاف و خودنمایی

💡 ز غفلت بر سر غوغا بماندی سری پر لاف و پر سودا بماندی