فراخ سخنی

لغت نامه دهخدا

فراخ سخنی. [ ف َ س ُ خ َ ] ( حامص مرکب ) پرگویی: بنده حد ادب نگاه میدارد در این فراخ سخنی اما چاره نیست. ( تاریخ بیهقی ). رجوع به فراخ سخن شود.

فرهنگ عمید

پرگویی، بیهوده گویی.

فرهنگ فارسی

پرگویی و بیهوده گویی.

جمله سازی با فراخ سخنی

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 گر حسودی سخنی گوید ازین روی فراخ پشت منمای و زان ژاژ مکن دل را تنگ

💡 او که فردی بسیار فراخ‌سخن بود، می‌توانست ساعت‌ها بدون اینکه خسته شود، درباره موضوعات مختلف علمی و فلسفی با دیگران گفتگو کند.

💡 در محافل ادبی، افراد فراخ‌سخن همیشه مورد احترام بودند، زیرا توانایی عجیبی در بیان مفاهیم پیچیده به شکلی ساده و جذاب داشتند.

💡 سخنران آن مراسم، با آن بیانی فراخ‌سخن و شیرین، توانست شنوندگان را تا پایان برنامه با خود همراه کرده و آن‌ها را مجذوب کند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران