فاطمه بنت محمد ال عبدالهادی
«فاطمه بنت محمد آل عبدالهادی» به یکی از بانوان دانشمند و منسوب به خاندان علمی آل عبدالهادی اشاره دارد که از شاخههای مرتبط با خاندان تاریخی و علمی آل قدامه به شمار میآید و در منابع تاریخی از جایگاه علمی او یاد شده است. این بانو در سده هشتم هجری میزیست و در حدود سالهای ۷۲۰ تا ۸۰۳ هجری قمری زندگی کرده است. او در حوزه حدیث فعالیت داشت و روایات بسیاری را از مشایخ و محدثان زمان خود فرا گرفت و در شمار راویان معتبر قرار گرفت. در گزارشهای تاریخی آمده است که از علمای مناطق مختلف مانند شام، حلب، حماة، حمص و مصر اجازه روایت دریافت کرد و این امر نشاندهنده گستره ارتباط علمی اوست. از جمله راویانی که در منابع ذکر شدهاند، میتوان به افرادی مانند ابن طولون اشاره کرد که در آثار تاریخی خود به شرح زندگی او پرداخته است. همچنین نام او در منابعی چون آثار رجالی و تاریخی مانند نوشتههای عبدالحی بن عماد ثبت شده و مورد توجه قرار گرفته است. جایگاه علمی این خاندان به دلیل نقش آنان در نشر دانش دینی و حمایت از سنتهای علمی در سرزمینهای اسلامی اهمیت داشته است. خاندان آل عبدالهادی در پیوند با سنتهای علمی منطقه شام شناخته میشود و فاطمه بنت محمد نیز در همین بستر فرهنگی و علمی رشد یافته است. بر اساس گزارشها، او عمر طولانی داشت و سرانجام در حدود هشتادسالگی درگذشت که این موضوع در منابع تاریخی ثبت شده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] فاطمه بنت محمد آل عبدالهادی. فاطمه دختر محمد بن عبدالهادی، یکی از شخصیت های آل عبدالهادی می باشد؛ این خاندان، شاخه ای از خاندان آلِ قُدامه می باشد، که به یوسف نوادۀ قدامة بن مقدام منتسب می شوند. آل قدامه خاندانی علمی، فلسطینیُ الاصل هستند، که در گسترش مذهب حنبلی تأثیر بزرگی به جای نهادند.
فاطمه دختر محمد بن عبدالهادی (ح ۷۲۰-۸۰۳ق/۱۳۲۰-۱۴۰۱م).وی احادیث بسیاری از حجّار شنید. از شام ابونصر بن شیرازی و ابومحمد بن عساکر و دیگران، از حلب ابوبکر بن عبداللطیف و دیگران، از حماه شرف بارزی، از حمص علی بن عبدالله بن مکتوم و از مصر حسین الکردی و عبدالرحیم منشاوی به وی اجازه دادند. سرانجام در ۸۰ سالگی درگذشت.
ابن طولون، محمد، الفوائد الجوهریّة فی تاریخ الصّالحیّه، ج۲، ص۳۹۹، به کوشش محمد احمد دهمان، دمشق، ۱۴۰۱ق.
۱. ↑ ابن طولون، محمد، الفوائد الجوهریّة فی تاریخ الصّالحیّه، ج۲، ص۳۹۹، به کوشش محمد احمد دهمان، دمشق، ۱۴۰۱ق. ۲. ↑ ابن عماد، عبدالحی، شذرات الذّهب، ج۹، ص۵۵، قاهره، ۱۳۵۱ق.
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل قدامه»، شماره۴۴۸.
...