صلاح الدین صفدی

[ویکی فقه] «صلاح الدین خلیل بن ایبک بن عبدالله الصفدی»، ادیب، شاعر، نویسنده و مورخ بزرگ اسلامی است.
در سال ۶۹۶ ق، در شهر صفد فلسطین متولد گردید. او، در دمشق به تحصیل ادبیات و حدیث پرداخته و مقداری هم فقه آموخت. وی، به تراجم بزرگان علاقه وافری داشته و در دمشق به وکالت بیت المال رسید و در سال هفت صد و شصت و چهار در همان جا وفات کرد.
آثار
از آثار مهم وی، « الوافی بالوفیات» در علم تراجم، «الشعور بالعور» در تراجم، «جنان الجناس» و «الغیث المسجم فی شرح لمامیة المعجم» در ادبیات، «تمام المتون فی شرح رسالة ابن زیدون»، «المجارا و المجازاة و فض الخاتم فی التوریة و الاستخدام» را می توان نام برد. از او رساله های مهمی نیز مانند «الروض الناسم» و «غوامض الصحاح» به جا مانده است.
منبع
نرم افزارتراث۲، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی.

💡 در سال ۱۹۴۷ به رهبری میشل عفلق، صلاح الدین البیطار و زکی ارسوزی در سوریه تأسیس شد. این حزب که خواهان رنسانس و رستاخیز و اتحاد جهان عرب در قالب یک کشور بود، شاخه‌هایی را در کشورهای مختلف تأسیس کرد که شاخه عراق و شاخه سوریه به مهمترین و قدرتمندترین آن‌ها تبدیل شدند.

💡 صلاح الدین به صید آمد همه شیران بود صیدش غلام او کسی باشد‌، که از دو کون حر باشد

💡 بساسیری آن را با نشانه‌های خلافت چون برده و عصا و منبر، به مصر فرستاد و همان‌جا بودند تا اینکه صلاح الدین ایوبی آن‌ها را به بغداد نزد مستضی عباسی بازگرداند.

💡 بر صلاح الدین چه داند هر کسی بگریستن هم کسی باید که داند بر کسان بگریسته