شوریده عقل

شوریده عقل. [ دَ / دِ ع َ ] ( ص مرکب ) که خردی تباه دارد. مجنون. شوریده رای: رجل ربیک؛ مرد شوریده عقل در کار خود. تیار؛ مرد متکبر شوریده عقل لاف زن. ( منتهی الارب ).

که خردی تباه دارد مجنون شوریده رای

💡 در عشق تو از عاقله عقل برستیم جز حالت شوریده دیوانه ندانیم

💡 در سر شوریده ما عقل سودا می شود می کند عنبر کف بی مغز را دریای عشق

💡 من شوریده کجا و غم ناموس کجا برو ای عقل و ببر مصلحت‌آموزی خویش

💡 در تفکر عقل مسکین پایمال عشق شد با پریشانی دل شوریده چشم خواب داشت

💡 اگر شد عقل و دین در کار عشقت، سهل باشد آن هنوز اندر سر شوریده بسیار آرزو دارم

💡 در سر شوریده من عقل سودا می‌شود می‌کند گرد یتیمی درد را پیمانه‌ام