سوگنامه ای

💡 حوزه بزرگ نجف كه آن روز مركز مكتب سرخ تشيع و مهبط ستارگان آسمان دانش بود بهماتم نور نشست و مردم شهر بويژه دانشمندان عزادار شدند. شعرا واهل قلم در حوزه علميه نجف به سرودن سوگنامه ها پرداختند. از آن ميان شاعر ماهر، شيخمحمد آخوند شوشترى (متوفاى 1322 ق ) در سوگ نورى چنين سرود:

💡 سوگواره، سوگنامه یا مرثیه شعر یا سخنی است که در سوگواری خوانده می‌شود و در آن با یاد از محاسن یک درگذشته و با به تصویر کشیدن تیره‌روزی و نگون‌بختی و شرح ماتم و اندوه بازماندگان در مخاطب ترحم و همدلی یا ترس ایجاد می‌کنند.

💡 واقعهٔ قتل او و برادرش شیخ صالح دست‌مایهٔ اشعار و سوگنامه‌هایی به زبان‌های فارسی، اچمی و عربی در جنوب ایران شده است.

💡 خانم الموت هیتنر که اکنون بجای مری بویس استاد کرسی مطالعات زرتشتی دانشگاه لندن است در سوگنامه‌ای که در روزنامه دیلی تلگراف چاپ شد می‌نویسد:

💡 پس از وفات دکتر صدرا روحانی در خرداد ۱۴۰۳، سیروس شمیسا برای ایشان سوگنامه‌ای منتشر کرد و در بخشی از آن نوشت:

💡 نویسنده با نگارش یک سوگنامه ای سوزناک، توانست تمام احساسات مخاطبان خود را برانگیزد و آن‌ها را با غم از دست رفتن قهرمان داستان همراه کند.

💡 در مراسم‌های سنتی، خواندن یک سوگنامه ای با لحنی حزین، فضایی از احترام و تسلیت را برای بازماندگان عزیز در میان جمعیت فراهم می‌کرد.

💡 او پس از مرگ دوست قدیمی‌اش، یک سوگنامه ای طولانی نوشت که در آن تمام خاطرات شیرین و تلخ دوران دانشجویی‌شان را با دقت ثبت کرده بود.