سمرقندی نصر بن محمد

[ویکی نور] ابولیث نصر بن محمد بن ابراهیم سمرقندی مشهور به «امام الهدی» متولد بین 301 ه‍ تا 310 ه‍ در سمرقند از کشور ازبکستان و از شهرهای خراسان بزرگ قدیم و متوفای 395 ه‍.(برخی وفات او را 373 ه‍ و 375 ه‍ 376 ه‍ و 383 ه‍ نیز گفته اند.) از فقیهان و مفسران مشهور قرن چهارم هجری می باشد به وی لقب صوفی نیز داده اند.وی در فروع تابع مذهب حنفی و در عقاید اشعری است.علم فقه را نزد ابی هندوانی فرا گرفت و نزد محمد بن فضل بلخی تفسیر آموخت، از دیگر اساتید وی خلیل بن احمد بن اسماعیل(م 368 ه‍) و محمد بن حسین حدادی(م 388 ه‍) می باشند.وفات وی شب سه شنبه یازدهم جمادی الثانی سال 395 ه بود و در بلخ به جوار استادش ابوجعفر هندوانی مدفون گردید.
تنبیه الغافلین فی الموعظة بأحادیث سید الأنبیاء و المرسلین

💡 493- صفين، نصر بن مزاحم، 137. قيس بن عمرو، معروف به النجاشى، شاعرىاست كه جاهليت و اسلام را درك كرده بود و در هر دو دوره از شهرت برخوردار بود.اصل او از نجران بود كه ساكن كوفه شد. وى درسال 40 درگذشت. به اعلام زركلى مراجعه شود.

💡 عمرو بن زراره حاكم ابر شهر موقعى جريان را شنيد نامه براى نصر بن يسار استاندارخراسان فرستاد و او را از اوضاع مطلع ساخت.

💡 در ابتدای سده چهارم ه‍. ق، عصر شکوفایی فرهنگ ایرانی — که با روی‌کارآمدن نصر بن احمد سامانی (۳۰۰ ه‍.ق) رونقی یافته‌بود — در سرزمین توس نیز به بار نشست.

💡 وقتى نامه و شعر او به عمر رسيد گفت: تا من بر سر كار هستم نبايد برگردد. همينكه عمر به قتل رسيد، نصر بن حجاج سوار شد و به مدينه نزد كسانش باز گشت.

💡 ملک نصر بن ابراهیم، کز بس نصرت و دولت جهانش کمترین بنده است و دولت کمترین چاکر