سر کوتا

سرکوتا. [ س ِ / س َ ] ( هزوارش، اِ ) هزوارش «سرکوتا»، پهلوی «راز». ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). به لغت زند و پازند بمعنی راز باشد که سخن مخفی است. || داری که دزدان را از حلق آویزند. ( برهان ).

هز. (( سر کوتا ) ). یا داری که دزدان را از حلق آویزند.

💡 شد چو منصور دگر راز من از پرده برون دار کوتا که رها سازد از این دار مرا؟

💡 دادم از دیوانگی زنجیر زلف او زدست عاقلی کوتا که بر زنجیر بندد پای من

💡 گریه میگوید مکن وانگه دلم خون می کند قدرتی کوتا بگویم آن بکن با این مکن

💡 جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنم چند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم

💡 شد گریبان وصال او به چنگ از دست من دست آن کوتا بعد از آن بگیرم دامنش