سخن ارا

( سخن آرا ) سخن آرا. [ س ُ خ َ ] ( نف مرکب ) سخن آرای. شاعر. گوینده. و برمنشی و خطیب نیز اطلاق کنند. ( آنندراج ):
بمدح مجلس میمون تو مزین باد
جریده سخن آرای پیر سوزنگر.سوزنی.بصدر خود سخن آرای را مقدم دار
شنو ز لفظ حکیمان تحیت و تسلیم.سوزنی.مر سخن آرای را به ز ثنای تو نیست
آنچه درآید بگوش وآنچه برآید ز کام.سوزنی.

( سخن آرا ) ۱. کسی که خوب چیز بنویسد.
۲. آن که خوب سخن بگوید.

💡 بس زن که بود نادره گوی و سخن آرای نی همچو شما غرّه بدرّاعه و مندیل

💡 صورت و معنی سخن آرا تویی ملک سخن را همه دارا تویی

💡 نطق که شمع لگن زندگی است زنده به لعل سخن آرای توست

💡 تشبیه گران سخن آرای بصد قرن شبه تو نیابند اقران وز اشباه

💡 فانی‌، کز زادن چنو سخن آرای مادر ایام شد عقیم و سترون

💡 ای سخن آرای را بفکرت مدحت روز بسر بردن و گذاشتن شب