ساغر خوردن

💡 شراب لعل از لبهای دلبر می‌توان خوردن می بی دردسر زین جام و ساغر می‌توان خوردن

💡 از گداز وهم هستی عشق ساغر می‌زند آتش از خاشاک خوردن می‌کند رخسار سرخ

💡 مرا تا لعل ساقی داده ساغر نخواهم خوردن از جام دگر می

💡 در اشعار کلاسیک عرفانی، ساغر خوردن اغلب استعاره‌ای از نوشیدن شراب عشق الهی و رسیدن به مقام فنا در ذات خداوند است.

💡 او در میخانه قدیمی، با آرامش به ساغر خوردن مشغول بود و گویی هیچ دغدغه و نگرانی‌ای در دنیای بیرون نداشت.

💡 داستان با صحنه‌ای شروع می‌شود که در آن قهرمان داستان در حال ساغر خوردن و تماشای غروب خورشید در کنار رودخانه است.