زبان پر بودن

زبان پر بودن. [ زَ پ ُ دَ ] ( مص مرکب )... از سخنی؛ آن سخن را فراوان گفتن. || زبان پر ازگفتار تلخ بودن؛ کنایه از خشمناک بودن:
چنین گفت چون او بیامد ببلخ
زبان و روان پر ز گفتار تلخ.فردوسی. || زبان پر از نفرین بودن؛ کنایه از بیزار بودن از کسی:
همه دل پر از درد و دیده پرآب
زبان پر ز نفرین افراسیاب.فردوسی.

کنایه از خشمناک بودن سخنی را فراوان گفتن

💡 همان نیز جانم پر از شرم شاه زبان پر ز پوزش روان پر گناه

💡 چو دیدند آن مهتران را زدور زبان پر ز تسبیح و سر پر زشور

💡 به ظاره‌اش ز شهر دوان خلق خیل خیل زبان پر ز های و هوی روان پر ز وای و ویل

💡 زبان پر ز یافه روان پر گناه رخان زرد و لرزان تن از بیم شاه

💡 سوار من که ره در سینه دارد زبان پر مهر و دل پر کینه دارد