زبان دراز کردن

زبان دراز کردن. [ زَ دِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بدزبانی کردن. عیب گویی. غیبت. شکایت: و با اینهمه، زبان در خداوندان شمشیر دراز میکرد و در باب ایشان تلبیسها میساخت. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 334 ).
خصمان در طعنه بازکردند
در هر دو زبان دراز کردند.نظامی.یکی از آن میان زبان تعرض دراز کرد. ( گلستان ).

بد زبانی کردن عیب گویی غیبت شکایت

💡 عرض فروغ چون دهد مشعلهٔ جمال تو قصه به کوتهی کشد شمع زبان دراز را

💡 دی سرو به باغ سرفرازی می‌کرد سوسن به چمن زبان درازی می‌کرد

💡 زبان دراز بود، هرکه همچو تیغ شود به خون ز نعمت الوان این جهان قانع

💡 چون تیغ اگر برهنه ام از جور روزگار زانم زبان دراز که پاکیزه گوهرم

💡 خمش که در راه عشق زبان درازی خطاست زبان معنی طلب ز گفت کوته شود

💡 خامش نشین چو شمع که لازم فتاده است کوتاهی حیات، زبان دراز را