رستی ده

رستی ده. [ رُ دِه ْ ] ( نف مرکب ) رستی دهنده. روزی دهنده. رازق. ( فرهنگ فارسی معین ). || بهره دهنده. ( ناظم الاطباء ).

( صفت ) ۱ - روزی دهنده رازق. ۲ - بهره دهنده.

💡 فرستاده را داد و گفتا که رو که رستی تو از تیغ گردن درو

💡 امروز چو جانستی در صدر جنانستی از دور قمر رستی بالای قمر رفتی

💡 سعدی چو ترک هستی گفتی ز خلق رستی از سنگ غم نباشد بعد از شکسته جامی

💡 به خشکسال وفا رستی ای گیاه محبت بریز برگ که ابر امید آب ندارد

💡 به اِلّا گر رسیدی رستی از لا ازین جا بازدانی نفی و اثبات