خود نما ی

خودنمای. [ خوَدْ / خُدْ ن ُ / ن ِ / ن َ ] ( نف مرکب ) شخصی را گویند که خود را بمردم وانماید. ( برهان قاطع ). متکبر. خودستا. ( ناظم الاطباء ). متظاهر. معجب. خودنما:
کس از دست جور زبانها نرست
وگر خودنمایست و گر خودپرست.سعدی ( بوستان ).بسا خودنمایان بیهوده گوی
که باشند در سبزگه رزمجوی.امیرخسرو.هیبت مردان نما کین زَنَک خودنما.شیخ واحدی ( از شرفنامه منیری ). || مرائی. ریاکار:
من ار حق شناسم وگرخودنمای
برون با تو دارم درون با خدای.سعدی.

( خود نما ی ) ( صفت ) کسی که خود و اعمال خویش را بمردم خوب بنماید خود ستا.

💡 که تا دانند اهل فهم و هوشش در این ره خود نما و دین فروشش

💡 ره به تو چون است در تو چون رسم ره به وصل خود نما ای مونسم

💡 دیدار خود نمای به جنت که پیش ما سهل است حور و کوثر و انهار یا علی

💡 این چنین دل خود نما و خود شکن دارد اندر سینه ی مؤمن وطن

💡 مشو خود نما تا شود دوست رام که رسواست محبوب رسوا مدام