خوب قول

خوب قول. [ ق َ / قُو ] ( ص مرکب ) خوش قول. آنکه بقول خود وفا کند. آنکه پیمان و قول خود را نشکند. آنکه آنچه قول دهد انجام دهد.

خوش قول آنکه بقول خود وفا کند

💡 در روايات آمده است كه در روز قيامت وقتى وارد صف محشر شدى، بعضى از انسان ها را مىبينى كه مثل ماه مى درخشند، يعنى يك انسان كاملى وارد محشر مى شود كه چشم ها همه به اوخيره مى شود، لذا اعمال خوب، عبادت ها و خدمت به خلق خدا براى شما ملكه و ملكه همبرايتان انسانيت ساخته و شما را در انسانيت شكوفا كرده است. اما اگر گفتار شما درزندگى، نيش زدن و زخم زبان، استهزا، عيب جويى و غيبت، تهمت، شايعه و دروغ باشد،يا كردار شما ظلم و جنايت باشد. اين ظلم ها، كم كم براى شما حالت مى سازد؛ يعنى شماديگر به طور ناخود آگاه حالت زندگى و بدخويى پيدا مى كند. در اثر زيادى گناه -به قول روان كاوها- براى انسان حالت ساديسمى پيدا مى شود به طورى كه از ظلمكردن لذت مى برد.