تنور تاب

تنورتاب. [ ت َ ] ( نف مرکب ) آنکه تنور تابد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). آتش افروز تنور. آنکه تنور را روشن کند. || ( اِ مرکب ) سوختی که در آن افروزند. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || ابزاری که بدان تنور می تابند. ( ناظم الاطباء ). آلتی که بدان تنور شورند. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به تنورآشورو تنورآشوب و تنور و دیگر ترکیبهای این کلمه شود.

آن که تنور تابد. آتش افروز تنور.

💡 ز تاب مهر تنور فلک بتافته گرم چنانچه معرکه کین بگاه حدت شاه

💡 مدت سی روز دید تاب تنور اثیر ز اول آن اجتماع کاخر شعبان رسید

💡 معده پر تفت و تاب تنوری بُوَد * که نتوان برو ریخت یک قطره آب

💡 قرص خام ماه چون خورشید گردید آتشین شد تنور خاک گرم از بس ز تاب آفتاب

💡 تنور تابان رضوان باغ چون مالک چو اوفتاد و دی آمد نه خلد ماند و نه حور