تصوف در افریقا

[ویکی فقه] تصوف در آفریقا. تصوف در قرن پنجم از طریق اندلس وارد مغرب ( مراکش ) شد و از آن جا به دیگر سرزمین های افریقایی راه یافت.
به رغم تحریم آثار متصوفه، بخصوص آثار غزالی در شمال افریقا، تصوف در دوره مرابطون (۴۴۷ـ۵۴۱/ ۱۰۵۵ـ۱۱۴۶) در این سرزمین گسترش یافت و در دوره موحدون (۵۱۵ ـ ۶۶۸/ ۱۱۲۱ـ۱۲۶۹) صوفیان بزرگی بخصوص در مغرب ظهور یافتند.
علل گسترش تصوف در افریقا
برخی دلایل عمده نفوذ و گسترش تصوف در افریقا عبارت اند از: بیزاری مردم از خشونت و فساد و اوضاع آشفته اقتصادی در دوره مرابطون و موحدون، اشتغال علما و فقها به امور دنیوی و اعمال و رفتار مقبول شیوخ صوفیه و نفوذ معنوی آنان.
محبوبیت صوفیه
اعتقاد مردم افریقا به صوفیه
...

💡 تصوف به شدت تحت تأثیر مبانی شریعت اسلامی واقع شد هرچند برخی آموزه‌های تصوف در قالب طریقت، خارج از محدودهٔ شریعت تلقی شد، ولی در کل تعالیم آن در مدار توحید باقی ماند؛ قبالا نیز در عین تکوین در بستر دین یهود، از مبانی و آموزه‌های گنوسی و تصوف متأثر شد.

💡 دو نویسنده اهل تصوف در دوران قرون وسطی ظهور کردند: جان‌وان Ruysbroeck و راهبی که در جنگل گرونندیل می‌زیست کسی که سخنرانی‌های طولانی نوشت و Hadevijch راهب اثری ادبی نوشت.

💡 تصوف در اوایل تاریخ اسلام پدید آمد، به‌ویژه در قرن‌های هشتم و نهم میلادی؛ گرچه اصول و عقاید آن در قرآن و احادیث ریشه دارد، اما به مرور زمان به شکل یک نظام معنوی و اجتماعی مستقل درآمد. برخی از پیشگامان اولیه تصوف، همچون حسن بصری و رابعۀ عدویه، با تأکید بر زهد و پارسایی، اساس این حرکت معنوی را بنا نهادند.

💡 تصوف در اصل به وجه عرفانی اسلام اطلاق می‌شود. مکتب تصوف را که تقریباً در همهٔ فرق و سلسله‌های تصوف وجود دارد بر چهارپایه می‌توان در نظر گرفت: