پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در بهمنماه سال ۱۳۵۷، حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای به عنوان یکی از اعضای شورای انقلاب منصوب گردید و در شکلگیری نظام نوین جمهوری اسلامی نقشی مؤثر ایفا کرد. در سال ۱۳۵۹، ایشان با رأی مستقیم مردم تهران به عنوان نماینده در نخستین دوره مجلس شورای اسلامی انتخاب شد و در دوران حساس تثبیت انقلاب، از چهرههای برجسته و اثرگذار مجلس محسوب میشد. در سال بعد، آیتالله خامنهای هدف یک سوءقصد تروریستی قرار گرفت که توسط هواداران گروه فرقان طراحی شده بود؛ حادثهای که میرفت تا یکی از رهبران برجسته انقلاب را از صحنه سیاسی کشور حذف کند، اما وی با لطف الهی و استقامت مثالزدنی از آن حمله جان سالم به در برد و مسیر خدمت خود را با قدرت بیشتری ادامه داد.
در ادامه مسیر فعالیتهای سیاسی و انقلابی، آیتالله خامنهای در سال ۱۳۶۰ به مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران رسید و دوه دوره پیاپی (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸) مسئولیت هدایت قوه مجریه را بر عهده داشت. در این دوران، کشور درگیر جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بود و ریاست ایشان با شرایط دشوار سیاسی، نظامی و اقتصادی همراه بود؛ با این حال، توانست نظام اداری کشور را سامان داده و فضای مقاومت و وحدت ملی را تقویت نماید. پس از رحلت حضرت امام خمینی (رحمةالله علیه) در خرداد ۱۳۶۸، آیتالله خامنهای با رأی اعضای مجلس خبرگان رهبری به عنوان دومین ولیفقیه و رهبر جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد و از آن زمان تاکنون هدایت و رهبری نظام اسلامی را بر عهده دارد. او همچنین امام جمعه تهران و رئیس بنیاد دائرةالمعارف اسلامی است که مسئولیت انتشار «دانشنامه جهان اسلام» را بر عهده دارد؛ مؤسسهای علمی که سهمی بسزا در ترویج دانش و فرهنگ اسلامی دارد.
با پیروزی انقلاب اسلامی، فضای سیاسی و اجتماعی کشور شاهد دگرگونیهای وسیعی شد که در کنار خلق فرصتهای تازه، زمینهساز فعالیت برخی گروههای فرصتطلب نیز گردید. در این میان، سازمان مجاهدین خلق ـ که در آغاز با شعارهای مردمی فعالیت میکرد ـ بهتدریج از مسیر انقلاب فاصله گرفت و تلاش نمود تا با اتکا بر روشهای سیاسی و نظامی، قدرت را در دست گیرد. این سازمان با الهام از ایدئولوژیهای چپگرایانه و الگوبرداری از نظام استالینی، در رسیدن به آرمانهای نادرست خود ناکام ماند و به اعمال خشونت و ترور روی آورد. سوءقصد نافرجام به جان حضرت آیتالله خامنهای، امام جمعه تهران و نماینده امام در شورای عالی دفاع، از جمله اقداماتی بود که توسط عناصر وابسته به این سازمان طراحی شد. بررسی این رویداد، ما را به شناختی دقیقتر از ماهیت خیانتبار و رفتار ضدانقلابی این گروه رهنمون میسازد؛ گروهی که به نام «خلق»، ارزشهای مردمی را قربانی جاهطلبی سیاسی خویش کرد.
