بی نیاز کردن

بی نیاز کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) مستغنی کردن. ( ناظم الاطباء ). توانگر کردن. غیرمحتاج کردن. اغناء. ( منتهی الارب ):
اگر ازمن تو بد نداری باز
نکنی بی نیاز گاه نیاز.ابوشکور.میان یلان سرفرازت کنم
ز سیم و درم بی نیازت کنم.فردوسی.اگر کرد یزدان ترا بی نیاز
هم ایدر بپای و بخوبی بساز.فردوسی.که ای دادگرداور کارساز
تو کردی مرا در جهان بی نیاز.فردوسی.اگر باشدم زندگانی دراز
ترا در جهان من کنم بی نیاز.فردوسی.از هرچه حاجتست بدو مر مرا خدای
کردست بی نیاز درین رهگذر مرا.ناصرخسرو. || فارغ و آسوده کردن. وارسته کردن:
حافظ مکن ملامت رندان که در ازل
ما را خدا ز زهد و ریا بی نیاز کرد.حافظ.

مستغنی کردن ٠ توانگر کردن ٠ غیر محتاج کردن ٠ اغنائ ٠

💡 حسنت نیازمند تماشای ناز نیست اما ز ذوق جلوه ی خود بی نیاز نیست

💡 عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مساز عشق با آن بی نیازی می کشد ناز مرا

💡 به عمر خضر تغافل ز بی نیازی کرد چو شانه هرکه به آن زلف دستبازی کرد

💡 بی نیاز دو جهان گشته ام از یادش اسیر آرزو در دل غارتزده نگذاشته ام

💡 یارب به حق ذات تو و بی نیازی ات از خلق، ای تو باقی و عالم همه فنا

💡 اگر نیاز بحضرت بری بیک نظرت چنان کند که ز کونین بی نیاز شوی