بی مأوی
مترادفها
بیسرپناه، بیخانمان
لغت نامه دهخدا
بی مأوی. [ م َءْوا ] ( ص مرکب ) ( از: بی + مأوی ̍ ) بی جایگاه. بی خانمان. ( آنندراج ). بی پناهگاه. || نامسکون. ( ناظم الاطباء ). || ناضیافت. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
بی جایگاه بی خانمان. بی پناهگاه. یا نامسکون. یا ناضیافت.
جمله سازی با بی مأوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 بود شکفته و رنگین رخ غلامانت چو گل به تارک عزّت گرفته مأوی را
💡 داستانهای تاریخی پر از روایتهای تلخ درباره انسانهای بی مأوی است که در پی جنگها و قحطیها آواره شده بودند.
💡 سازمانهای بینالمللی تلاش میکنند تا از آسیبهای وارده به پناهجویان بی مأوی در مناطق جنگزده جلوگیری و حمایت لازم را کنند.
💡 آن کودک در میان ویرانههای شهر، وضعیت بی مأوی بودن و تنهایی خود را با نگاهی غمبار به آسمان نشان میداد.