بو گند

بوگند. [ گ َ ] ( ص مرکب ) در تداول عامه، آنکه بسیار متعفن است. ( یادداشت بخط مؤلف ).

در تداول عامه آنکه بسیار متعفن است

💡 ای درین حبس و درین گند و شپش هین که تا کس نشنود رستی خمش

💡 بجنگ مرو که از او ز گند تا در ری دهی نبود و نه شهری کزو نبود حشر

💡 ز گند مرده دلانم دماغ مختل شد کجاست روی مزاری و پشت دیواری

💡 به ده قرن ازین پیش‌، مهد علوم کنون جای بیماری و فقر و گند

💡 ز شرم بذل تو گند راست بخل را دندان بسعی مدح تو تیز است نطق را بازار

💡 آن میوه که بو ندارد اصلا زآن میوه که کرده گند بهتر