ایزد پیکره

💡 دوران اسارت پاره‌های نور در جهان جسمانی تا پایان جهان بطول می‌انجامد. در پایان جهان اهریمن تلاش می‌کند این نورها را برای همیشه در اسارت نگاه دارد. در آن دوره نبردی بین نیروهای خدایی و تاریکی درمی‌گیرد و سرانجام پاره‌های نور به‌دست نریسه ایزد، عیسای درخشان و بهمن بزرگ آزاد می‌شوند و از طریق ستون روشنی به بهشت نو منتقل می‌گردند. به‌دنبال آن پدیده آتش بزرگ رخ می‌دهد که چهارصد و شصت و هشت سال بطول می‌انجامد و تمام موجودات اهریمنی و گناهکاران در آن فنا می‌شوند. در پایان نیز گودالی به بزرگی دنیا ایجاد می‌شود و اهریمن به درون آن سقوط می‌کند و سنگی به بزرگی تمام دنیا بر در آن می‌گذارند و بدین گونه دوران وجود تاریکی به پایان می‌رسد. به دنبال آن پاره‌های نور محبوس رها شده همگی پیکره ایزدی که نامش واپسین ایزد است را به خود می‌گیرند و به سوی بهشت نو رفته و از آنجا راهی بهشت روشنی که قلمرو شهریاری زروان|پدر روشنایی است رهسپار می‌گردند و بدین ترتیب روند جدایی همیشگی نور و ظلمت کامل می‌شود.

💡 شاعر در این بیت، از ایزد پیکره‌ای سخن می‌گوید که با شکوه و جلال خود، تمام زیبایی‌های جهان هستی را در خود جای داده است.

💡 توصیفات ادبی از ایزد پیکره در متون کلاسیک فارسی، معمولاً با استفاده از استعاره‌های نورانی و مفاهیم عرفانی بسیار پیچیده همراه است.

💡 نگاه عارفانه به هستی، او را بر آن می‌دارد تا از وجود ایزد پیکره در هر ذره از طبیعت و زیبایی‌های جهان با شگفتی یاد کند.