افتراء به خداوند

[ویکی فقه] قرآن در آیات متعددی از کسانی که به ذات حق نسبتهای ناروا می دهند و از افترائات آنان سخن به میان آورده است؛ از جمله این افراد و گروهها مشرکان و بت پرستان بودند که بیشترین اتهام را نسبت به خداوند روا می داشتند.
← شریک قرار دادن به خدا
← خدا را دارای فرزند دانستن
گروه سوم از انسانهایی که نسبت ناروا به خداوند می دادند منافقان بودند؛ آنان هنگامی که در جنگ احزاب در محاصره مشرکان قرار گرفتند گفتند: خدا و رسول او جز غرور و فریب به ما وعده ای ندادند: «و اِذ یقولُ المُنـفِقونَ والَّذینَ فی قُلوبِهِم مَرَضٌ ما وعَدَنَا اللّهُ ورَسولُهُ اِلاّ غُرُورا».
افتراء جنیان به خدا
...

💡 اين آيه به منزله تفسيرى است براى آيه قبل، گويا كفار كلام سابق خود را كه گفتندقرآن افك و افتراء به خدا است و قومى او را كمك مى كنند توضيح مى دهند، كه آن قوماساطير قديمى را برايش مى نويسند و سپس به قدرى املاء مى كنند تا حفظ شود، آن گاهبه عنوان كلام خدا براى مردمش مى خواند.

💡 آيـا (سـزاوار اسـت ) كـه از كـوته بينى و افتراء به جاى خدا مريد چيرهايى پست تر ازخود شويد (86).

💡 و اينكه در سابق گفتيم - بنا بر اينكه سياق مؤ يد اين است - كه خطابه اى اين آيات، متوجه مؤ منين است، اين احتمال را تاييد مى كند كه مراد از جمله مورد بحث نهى از بدعت دردين باشد، يعنى چيزى از حلال و حرام داخل در دين مكنيد و چيزى كه از دين نباشد و بهوسيله وحى نرسيده باشد در ميان جامعه باب مكنيد زيرا اين، افتراء به خداست هر چندكه بابكننده اش آن را به خدا نسبت ندهد.

💡 (و هـو الغـفـور الرّحـيـم ) - اينكه در ذيل آيه دو اسم از اسماء كريمه الهى را آورده،بـه مـنـظـور احتجاج عليه لوازمى است كه انكار رسالت متضمن آن است. گويى فرموده:اينكه شما رسالت مرا انكار نموده، و آن را افتراء به خدا مى پنداريد، در حقيقت متضمن دوادعـا اسـت، يـكى ادعاى اينكه قرآن كلام خدا نيست، و يكى هم ادعاى اينكه دعوى رسالت منباطل است - كه البته وثنى مذهبان بطور كلى منكر رسالتند.