لغت نامه دهخدا
افتراکار. [ اِ ت ِ ] ( ص مرکب ) بهتان گو و افتراکننده. ( آنندراج ). رسواکننده و افترازننده. ( ناظم الاطباء ).
افتراکار. [ اِ ت ِ ] ( ص مرکب ) بهتان گو و افتراکننده. ( آنندراج ). رسواکننده و افترازننده. ( ناظم الاطباء ).
بهتان گو و افترا کننده رسوا کننده و افترا زننده.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بریتیش ایرویز هواپیمای مافوق صوت کنکورد را در سال ۱۹۷۶ خریداری کرد و آن را در خدمات فراآتلانتیک به کار گرفت. در همان سال، تنها پروازهای بینالمللی به آمریکای شمالی و آسیای جنوب شرقی را از کالدونین بریتانیا به عهده گرفت. تشکیل ویرجین آتلانتیک در سال ۱۹۸۴ یک رقابت تنشآمیز را آغاز کرد که منجر به «یکی از تلخترین و طولانیترین اقدامات افترا در تاریخ هوانوردی» شد.
💡 اسمیت درگیر بحث با انجمن دیالکتیک دانشگاه گلاسکو و اتحادیه دانشگاه گلاسکو شد و در سال ۱۹۶۲ با صحبت با گوردون هانتر برنده مسابقه مناظره آبزرور میس شد. در سال ۱۹۹۵، پس از مرگ او، این مسابقه به افتخار او به نام میز یادبود جان اسمیت تغییر نام داد. در سال ۱۹۶۳، او یک وکیل دادگستری شد و درآمد خود را با کار به عنوان وکیل افترا برای روزنامههای دیلی ریکورد و ساندی میل تکمیل کرد.
💡 این عمل شامل اشاعه موارد گمراهکننده و اغراقآمیز یا دست کاری در حقایق به جهت ارائه تصویر نادرست از فرد مورد هدف است. ترور شخصیت نوعی از افترا است که میتواند علاوه بر فرد، خانواده و اطرافیان او را نیز شامل شود.