افتاب نزده

💡 ظاهراً همراه با بهار سال ۱۳۳۶، من هم اظهار وجودکردم و اولین گریه ام را در نیمه شب پنجم عید سردادم. زمانی که بچه‌ها خواب بودند و خواب عیدی‌هایی که گرفته بودند، می‌دیدند. شش ساله بودم که با آمدن سپاه دانش به روستا، شاگرد مدرسه ای شدم. مدرسه ای که شاید تا شش ماه کتاب و دفتری در کار نبود و آن معلم جوان، با قصه‌هایش ما را سرگرم می‌کرد. معنی درس و مدرسه برای ما چیز دیگری بود. دنیاهای عجیب و سحرانگیزی که معلم جوان ما در قصه‌هایش، برای ما تصویر می‌کرد، چنان روح و جسم ما را مسحور می‌کرد که هنوز آفتاب نزده ما را به در خانه ای که مدرسه مان بود، می‌کشاند.

💡 صورت او به دلیل اینکه همیشه در محیط‌های بسته کار می‌کرد، بسیار سفید و آفتاب‌نزده بود و گویی هرگز با نور مستقیم خورشید روبرو نشده بود.

💡 او ترجیح می‌داد در ساعات خنک روز به فعالیت بپردازد تا پوست حساس و آفتاب‌نزده خود را از آسیب‌های ناشی از اشعه‌های مضر خورشید حفظ کند.

💡 در آن فضای بسته و تاریک، چهره‌ی کوچک کودک بسیار سفید و آفتاب‌نزده به نظر می‌رسید که با محیط اطرافش تضاد عجیبی داشت.