اطلاق سبب بر مسبب

[ویکی فقه] اطلاق سبب بر مسبب به ذکر سبب و اراده مسبب اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
«اطلاق سبب بر مسبب» -از اقسام مجاز لغوی - را از علاقات مجاز نیز شمرده از آن به «علاقه سببیت» تعبیر آورده اند؛
مثال
مانند: (ما کانوا یستطیعون السمع)؛ "آنان توان شنیدن( حق را) نداشتند". مفسران «سمع» را به معنای «قبول و عمل» تفسیر کرده اند؛ درحالی که شنیدن، سبب و مقدمه برای قبول و عمل است؛ پس سبب (سمع) بر مسبب (قبول و عمل) اطلاق شده است.

💡 بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای از دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟

💡 آسمان خواهد که ره یابد به بام قدر تو زان سبب بر دوش دارد نردبان از کهکشان

💡 اصحاب تواريخ در سبب بر افتادن اختلاف كرده اند. بعضى گويند كه رشيد تابدورى خواهرش عباسيه و همچنين جعفر بن يحيى را نداشت. از اين رو به جعفر گفت:

💡 مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارد دلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد

💡 او چون هر انسانى ديگر بى سبب بر مردم خشم مى گيرد و به خروش مى آيد و بى هيچگناهى آنان را مى آزارد و به باد لعن و نفرين و دشنام مى گيرد. (73)

💡 پیش او خورشید اندازد سپر هر صبحگاه زین سبب بر ابر ساید تیغ استغنای کوه