اصل وارد

[ویکی فقه] اصل وارد به اصل عملیِ رافعِ اصل دیگر، از طریق انتفای حقیقی موضوع آن اطلاق می شود.
اصل وارد، مقابل اصل مورود می باشد و آن، اصلی از اصول عملی است که در تعارض با اصل دیگر، بر آن ورود دارد؛ یعنی موضوع آن را حقیقتاً از روی تعبد از میان برمی دارد، مانند: استصحاب بنا به عقیده بعضی از اصولیون که در تعارض با سایر اصول بر آن ها وارد می باشد، مثل ورود آن بر برائت عقلی و شرعی.
ورود استصحاب بر برائت
اما ورود استصحاب بر برائت عقلی به این دلیل است که قاعده «قبح عقاب بلا بیان» در مواردی جاری است که بیانی از شارع نرسیده باشد، حال آن که دلیل استصحاب (لا تنقض) یک دلیل شرعی بوده و بیان محسوب می شود و با بودن بیان، عدم بیان که موضوع برائت عقلی است از بین می رود. اما ورود استصحاب در برائت نقلی، برای مثال، این گونه است که اگر مکلف در وجوب نماز جمعه در زمان غیبت شک کند، با بودن استصحاب وجوب سابق، دیگر حدیث رفع (رفع عن امتی ما لا یعلمون) جریان پیدا نمی کند.