استعمال لفظ در صنف

[ویکی فقه] استعمال لفظ در صنف به اطلاق لفظ و اراده صنف آن لفظ اطلاق می شود.
یکی از اقسام استعمال لفظ در لفظ، استعمال لفظ در صنف می باشد و به معنای اطلاق لفظ و اراده صنف آن است؛ برای مثال، زید در جمله «ضرب زید «فاعل است و خصوص زید مذکور در عبارت، مقصود نیست، بلکه زیدهایی مورد نظرند که پس از ضرب می آیند، نه زیدهایی که عنوان مبتدا دارند.
دیدگاه اصولیون
در مورد استعمال لفظ در صنف، مبانی مختلفی وجود دارد.۱. برخی مانند مرحوم « بروجردی » و « خویی » معتقدند استعمال لفظ در صنف از باب استعمال اصطلاحی نیست؛ ۲. برخی دیگر مانند مرحوم « آخوند خراسانی » آن را از باب استعمال می دانند.
نکته
مثال دیگری می توان بیان کرد که در آن، صنف خود مثال را هم در بر می گیرد، مانند این که گفته شود: زید وقتی اول کلام بیاید، مبتدا است؛ در این جا از یک طرف صنف است و زید در «ضرب زید» را خارج می نماید، و از طرف دیگر، زید در این مثال را هم شامل می شود، زیرا این «زید» در اول کلام واقع شده و عنوان مبتدا پیدا کرده است.

💡 با خیالش تا سخن راندی کمال از در اشکت میچکد درهای گوناگون از لفظ در فشانت

💡 آن رایض است خامهٔ من کز کمند لفظ در دست و پای اشهب معنی جدار کرد

💡 و اگر اين لفظ در كلام خدا و پيامبرش با لفظ خمس همراه باشد، منظور فقط صدقاتواجبه است. همچنين اگر با نام يكى از موارد اصناف صدقات، مانند زكاة الغنم، و زكاةالنقدين آمده باشد، باز هم مقصود صدقات واجبه آنها خواهد بود.

💡 پس خلاصه آنچه گفتيم اين شد كه دين در اصطلاح قرآن اعم از شريعت و ملت است وشريعت و ملت دو كلمه تقريبا مترادفند با مختصر فرقى كه از حيث عنايت لفظ در آن دوهست.

💡 گفته اند: بلیغ کسی است که سخن را در خور دلخواه خود تواند گوید و جامه ی لفظ در خور معنی تواند دوزد. اما سخن بلیغ آن سخن است که واژه هایش وزین و معنایش تازه بود.

💡 و در مقام دوم سؤ ال مى شود از اينكه به فرض آنكهقبول كنيم معانى حقيقى دا رند، آيا استعمال اين كلمات در آن معانى، مثلااستعمال كلمه نور در آن حقيقتى كه منظور است يعنى در حقيقت هدايت،استعمال لفظ در معناى حقيقى است و يا استعمال در معناى مجازى است ؟