اراستگی

آرایش، زینت، تزئین

ناآرایستگی، بی‌ارایگی، زشتی

( آراستگی ) آراستگی. [ ت َ / ت ِ ] ( حامص ) چگونگی و حالت و صفت آراسته.

( آراستگی ) ۱. آراسته بودن.
۲. دارای فضایل و کمالات بودن.
۳. نظم وترتیب، بسامانی.
۱. آراسته بودن.
۲. دارای فضایل و کمالات بودن.
۳. نظم وترتیب، بسامانی.

( آراستگی ) آراسته بودن عمل آراسته.
چگونگی و حالت و صفت آراسته

[ویکی فقه] آراستگی. انسان به اقتضای فطرت خویش، میل به زیبایی و جمال داشته و جویای پاکیزگی، زیبایی و آراستگی است و از ژولیدگی، پلیدی و پریشانی نفرت دارد. از آن جا که دین مقدس اسلام بر اساس فطرت الهی بنا شده است بر امر آراستگی ارزش بسیاری قائل شده و به پیروانش دستور می دهد که خود را همواره پاکیزه نگاه دارند.
آراستگی یعنی آراسته بودن و عمل آراسته از نظر لغوی به معنای زینت دادن و تزیین کردن است. اما معانی دیگر مانند نظم و مرتب بودن، هماهنگ بودن و آماده و مهیا بودن نیز برای آن گفته شده است.
[ویکی اهل البیت] آراستگی. از آنجا که دین مقدس اسلام بر اساس فطرت الهی بنا شده است برای آراستگی که هر انسانی مطابق با فطرت خویش خواهان آن است، ارزش بسیاری قائل شده و به پیروانش دستور می دهد که خود را همواره پاکیزه و آراسته نگاه دارند و به ویژه در برخورد با دیگران، در این امر دقت بیشتری داشته باشند.
در روایات اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام به آراستگی ظاهر تاکید و ترغیب شده و نیز مواردی به عنوان آراستگی و زینت روح، رفتار و گفتار انسان معرفی شده اند. در روایات علم و دانش به عنوان زینت انسان معرفی شده است.
آراستگی یعنی آراسته بودن و عمل آراسته از نظر لغوی به معنای زینت دادن و تزیین کردن است. اما معانی دیگر مانند نظم و مرتب بودن، هماهنگ بودن و آماده و مهیابودن نیز برای آن گفته شده است.
در مورد جایگاه آراستگی همین جمله کافیست که خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: «إِنَّا زَینَّا السَّمَاءَ الدُّنْیا بِزِینَةٍ الْکَوَاکِبِ»؛ ما آسمان نزدیک را با ستارگان آراستیم.
همان طور که از این آیه استفاده می شود، خداوند ستارگان را زینت های آسمان قرار داده و از آن با عنوان نعمت یاد می کند بنابراین زینت فی نفسه امری مذموم و ناپسند نیست. لذا خداوند در خلقت آسمانها و زمین از زینت استفاده نموده است.
همچنین بهره گیری از زینت را برای مسلمانان مجاز دانسته و آنها را به آراستگی فرامی خواند و نظر کسانی را که به غلط، آراستگی و زینت را با دین و آموزه های ناب آن در تضاد می پندارند، مردود می شمارد: «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللّهِ الَّتِیَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّیِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِی لِلَّذِینَ آمَنُواْ...»؛ ای رسول! بگو چه کسی زینت خدا را که برای بندگان خود بیرون آورده و نیز روزی های پاکیزه را حرام کرده است؟ بگو: این برای کسانی است که ایمان آورده اند.
از نظر قرآن کریم، استعداد درک زیبایی از جمله مواهب فطری خداوند در روح آدمی است و وجود موجودات زیبا در جهان، پاسخی به این خواسته فطری بوده و نعمتی از نعمت های گرانبهای آفریدگار حکیم است.