اتاقک رسوب

{settling chamber} [مهندسی محیط زیست و انرژی] محلی که ذرات معلق در آن ته نشین می شود

محلی که ذرات معلق در آن ته‏نشین می‏شود.

💡 در دوکیلومتری شمال باختر روستای ویند کلخوران، تپه بلند رسوبی وجود دارد که ضلع جنوبی آن از فرسایش بستر رودخانه بالیخلو، به صورت دیوار مرتفعی درآمده‌است. در ارتفاع تقریبی ۵۰ متر از بستر رودخانه و بر سینه آن، دخمه سنگی با در ورودی و اتاقک چشمگیر کنده شده‌است. دروازه یا در دخمه به پهنای یک متر و ارتفاع ۲۳/۱ متر و قطر تقریبی ۷۰ سانتی‌متر ساخته شده‌است. داخل دخمه، فضایی است که به شکل هرم مثلث القاعده ناقص می‌باشد. درازای اضلاع قاعده هرم یا کف دخمه به ترتیب ۷۰ سانتی‌متر، سه متر و ۸/۳ متر است. بر ضلع باختری دخمه تصویری بر سنگ نقر شده که حالت کلی یک مثلث را دارد و در داخل آن مثلثی کوچک‌تر کنده شده‌است. در داخل این مثلث «دکوراتیو» نقش آدمی با سری نزدیک به شکل مثلث و دست و پا و بدنی که محیط در مثلث می‌باشد، قالب‌گیری و نقر شده‌است. در حاشیه آن نیز حروفی کنده شده که قسمت عمده آن از بین رفته‌است.

💡 آمولیت خود در واقع یک ورقه بسیار نازک است. ضخامت ۰.۵-۰.۸ میلی‌متر. به‌ندرت آمولیت بدون خمیره است که معمولاً شیل خاکستری تا قهوه‌ای، خاک رس گچی یا سنگ آهک است. به‌اصطلاح "شکستن یخ" رایج است، آمولیت نازک که در معرض عناصر قرار می‌گیرد و توسط رسوبات فشرده می‌شود، تمایل به ترک‌خوردن و پوسته‌پوسته شدن دارد. قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید نیز می‌تواند منجر به سفید شدن پوست شود. این ترک منجر به یک ظاهر موزائیکی می‌شود که گاهی به‌عنوان الگوی "پوست اژدها" یا "پنجره شیشه‌ای رنگی" توصیف می‌شود. آمولیت استخراج شده از رسوبات عمیق‌تر ممکن است کاملاً صاف یا با سطح موج‌دار باشد. گاهی یک پوسته کامل آمونیتی با ساختار آن به‌خوبی حفظ می‌شود: خطوط ریز و پیچیده اتاقک‌های پوسته را مشخص می‌کند و شکل کلی نشان دهنده یک ملوانک است. در حالی که این پوسته‌ها ممکن است به اندازه ۹۰ سانتی‌متر قطر داشته باشند، آمونیت‌های رنگین‌تاب (بر خلاف انواع پیریتیزه) معمولاً بسیار کوچکتر هستند. اکثر پوسته‌های فسیل شده آراگونیت آنها به‌صورت شبه‌شکل (Pseudomorph) با کلسیت یا پیریت جایگزین شده است که حضور آمولیت را به‌خصوص غیر معمول می‌کند.