ابوسعید خلیل بن احمد ال مهلب

[ویکی فقه] ابوسعید خلیل بن احمد آل مهلب. ابوسعید خلیل بن احمد بن محمد بن یوسف مهلبی بُستی، از شخصیت های خاندان آل مهلب می باشد؛ این خاندان، خاندانی اصالتا ایرانی منسوب به مهلّب بن ابی صُفره بوده، که در اوایل ظهور اسلام برآمد و لااقل تا سده ۷قمری/۱۳میلادی امیران، وزیران، شاعران و دانشمندانی از آن برخاستند.
ابوسعید خلیل بن احمد بن محمد بن یوسف مهلبی بُستی (۴۰۰ق/۱۰۰۹م)، چنین می نماید که از دانشمندان و قاضیان بُست بوده است. در سال ۴۰۰ق/۱۰۰۹م در بازگشت از حج به نیشابور رفت. از قاضی ابوسعید خلیل بن احمد بن محمد بن خلیل سنجری و دیگران روایت کرده است.
عبدالغافر بن اسماعیل فارسی، تاریخ نیشابور، ج۱، ص۳۳۳، به کوشش محمدکاظم محمودی، قم، ۱۴۰۳ق.
۱. ↑ عبدالغافر بن اسماعیل فارسی، تاریخ نیشابور، ج۱، ص۳۳۳، به کوشش محمدکاظم محمودی، قم، ۱۴۰۳ق.
منبع
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل مهلب»، ج۲، ص۴۷۳.
...

💡 زادهٔ ۷۴۰/ ۱۲۲ق در مرو است. نحو را نزد خلیل بن احمد در بصره فراگرفت. با مأمون در مرو همنشین بود و حکایت‌ها و نکته‌هایی از این رابطه بیان کرده است. در ۸۱۹/ ۲۰۳ق در مرو درگذشت.

💡 خلیل بن احمد در رسالهٔ النَقط و الشَکل، به قواعد واج‌شناسی و آواشناسی می‌پردازد یا به‌طور مشخص نویسه‌هایی را برای نشان دادن واکه‌های بلند که تا پیش از آن در خط عربی هیچ نمودی نداشتند، ابداع می‌کند.