ابوالفضل ابن اخوه

[ویکی فقه] اِبْن ِ اِخوَه، ابوالفضل عبدالرحیم بن احمد بن محمد بن ابراهیم بن الاخوة بغدادی شیبانی (۴۸۳- ۵۴۸ق /۱۰۹۰-۱۱۵۳م )، ادیب، شاعر، مفسّر و محدّث شافعی بود.
وی در طلب حدیث به خراسان، نیشابور، ری، طبرستان و اصفهان سفر کرد، ولی ۴۰ سال در اصفهان اقامت داشت.
از نظر بزرگان
عمادالدین کاتب از وی به بزرگی یاد می کند و او را در حدیث، تفسیر، نحو، ادب و شعر یگانه زمان خود می داند و می گوید: برای استفاده از محضر وی به اصفهان رفتم و از اشعار نغز و افکار بدیعش بهره مند شدم.
وفات
گویا وی در پایان عمر در شیراز به سر می برده و در شعبان ۵۴۸ق در همان شهر درگذشته است.
آثار
...

💡 در بیشتر این دوران که بیش از ۲۵ سال به درازا انجامید (بجز چند سال پایانی) وظیفه کشورداری و کشورگشایی عملاً بر دوش رکن‌الدوله بود و عضدالدوله در آرامش با ثبات پارس پرورش میافت تا به پادشاهی بزرگ دگرگونی گردد که می‌بایست درآینده نقش مهمی در تاریخ ایران بازی کند. هنگامی که امیران بزرگ نخستین بوئیان، عمادالدوله علی و رکن‌الدوله حسن خزانه اندکی از دانش داشتند و شاید حتی با خواندن و نوشتن نیز آشنا نبوده‌اند، عضدالدوله کاتبی زبر دست بود و سرودهٔ گفتن می‌دانست. یکی از استادان عضدالدوله، وزیر او (و رکن‌الدوله) ابوالفضل ابن العمید بود.