«ابراهیم بن شعیب» یکی از شخصیتهای برجسته علم حدیث در تاریخ اسلام است و از جمله هفت راوی مهم کتاب سحنون به شمار میرود. وی در اواسط قرن سوم هجری در شهر البیره در اندلس ظهور کرد و فعالیت علمی خود را در آن منطقه آغاز نمود. ابراهیم بن شعیب از شاگردان و محدثان معتبر بوده که روایتهای سحنون را جمعآوری و نقل کرده است. جایگاه او در علم حدیث، به دلیل دقت و صحت روایتهایش از منابع معتبر، مورد توجه علمای بعدی قرار گرفته است. شش تن دیگر از راویان سحنون عبارتند از: احمد بن سلیمان بن ابی الربیع، سلیمان بن نصر، ابراهیم بن خالد، ابراهیم بن خلاد، عمر بن موسی الکنانی و سعید بن نمر غافی. فعالیتهای ابراهیم بن شعیب در اندلس نقش مهمی در گسترش علم حدیث و حفظ سنتهای روایی در آن منطقه داشته است. او نمونهای از محدثان متعهد و دقیق است که با جمعآوری و نقل صحیح احادیث، پایههای علمی سحنون و دیگر متون حدیثی را تقویت کرده است.
ابراهیم بن شعیب
لغت نامه دهخدا
ابراهیم بن شعیب. [ اِ م ِ ن ِ ش ُ ع َ ] ( اِخ ) یکی از هفت محدث است که از سحنون روایت کرده اند. در اواسط قرن سوم هجری در البیره یکی از شهرهای اندلس ظهور کرد. شش تن دیگر راویان سحنون: احمدبن سلیمان بن ابی الربیع. سلیمان بن نصر. ابراهیم بن خالد. ابراهیم بن خلاد. عمربن موسی الکنانی. سعیدبن نمر غافی.
ابراهیم بن شعیب مدنی. [ اِ م ِ ن ِ ش ُ ع َ ب ِ م َ دَ ] ( اِخ ) یکی از رجال حدیث است. ابن وهب از او روایت کرده و ابن معین او را بضعف روایت منسوب میکند.
فرهنگ فارسی
یکی از هفت محدث است