سگارو

کلمه «سگارو» یا «سکارو» واژه‌ای کهن و کمتر رایج در زبان فارسی است که در متون قدیمی و برخی گویش‌های محلی دیده می‌شود. این واژه به نوعی خوراک ساده و سنتی اشاره دارد که از نان و گوشت بریان‌شده بر آتش تشکیل می‌شود. در گذشته، سگارو غذایی مردمی و صحرایی به شمار می‌رفت و بیشتر میان چوپانان، مسافران و عشایر رواج داشت، زیرا برای تهیه آن نیازی به ابزار خاص یا ظروف پخت‌وپز نبود. تنها با آتش و مواد طبیعی مانند گوشت تازه و نان تنوری یا سنگکی، این غذا آماده می‌شد. امروزه این واژه در زبان فارسی معیار کاربرد ندارد، اما در ادبیات کهن، فرهنگ‌نامه‌ها و برخی گویش‌های محلی ایران هنوز نشانه‌هایی از آن باقی مانده است.