دندان ساییدن

دندان ساییدن. [ دَ دَ ] ( مص مرکب ) دندان سودن. دندان غرچه کردن. احتدام. تحدم. دندان غرچه رفتن. ( یادداشت مؤلف ).
- دندان به هم ( بر هم ) ساییدن؛ کنایه است از ابراز خشم و غضب کردن. ( یادداشت مؤلف ): حرق؛ دندان از خشم بر هم ساییدن. ( ترجمان القرآن ) ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ).

دندان سودن. دندان غرچه کردن.

💡 بیشتر نویسندگان میان طعنه و کنایه تفاوت قائل می‌شوند. با این حال، بعضی معتقدند که طعنه، گاهی یا بیشتر اوقات شامل کنایه نیز می‌شود. مبدأ واژهٔ طعنه در انگلیسی از واژه یونانی sarkasmos به معنی زخم زدن، دندان ساییدن، و تلخ‌زبانی کردن گرفته شده‌است.

💡 45«پس آن غلام امین و دانا کیست که اربابش او را به سرپرستی خانوادۀ خود گماشته باشد تا خوراک آنان را به‌موقع بدهد؟ 46خوشا به حال آن غلام که چون اربابش بازگردد، او را مشغول این کار ببیند. 47آمین، به شما می‌گویم، که او را بر همۀ مایملک خود خواهد گماشت. 48امّا اگر آن غلام، شریر باشد و با خود بیندیشد که ”اربابم تأخیر کرده است،“ 49و به آزار همکاران خود بپردازد و با میگساران مشغول خوردن و نوشیدن شود، 50آنگاه اربابش در روزی که انتظار ندارد و در ساعتی که از آن آگاه نیست خواهد آمد 51و او را از میان دو پاره کرده، در جایگاه ریاکاران خواهد افکند، جایی که گریه و دندان به دندان ساییدن خواهد بود.