اوارین

واژه «اوارین» در زبان فارسی یک صفت قدیمی است که برای توصیف چیزی یا کسی به کار می‌رود که از نظر ظاهر، رفتار یا کیفیت نامطلوب باشد و معنای اصلی آن «زشت» و «بد» است. این واژه در متون کهن و لغت‌نامه‌های فارسی مانند آنندراج، ناظم الاطباء و برهان آمده و معمولاً به عنوان ضد واژه «پرارین» که به معنای خوب و نیکو است، استفاده می‌شود. به عبارت دیگر، اگر «پرارین» نشانه زیبایی، نیکی و حسن باشد، «اوارین» نشان‌دهنده نقص، زشتی یا بدی در هر جنبه‌ای است. این صفت می‌تواند هم به ویژگی‌های ظاهری مانند چهره یا شکل یک چیز اشاره کند و هم به رفتار، اخلاق یا کیفیت اعمال و کارها تعمیم یابد. در برخی متون ادبی و تاریخی، «اوارین» برای نقد و توصیف شخصیت‌ها، اعمال یا اشیاء نامطلوب به کار رفته و بیانگر نارضایتی یا قضاوت منفی نویسنده نسبت به موضوع است. کاربرد این واژه نشان‌دهنده اهمیت تمایز میان نیکی و بدی، زیبایی و زشتی در زبان و فرهنگ کهن فارسی است.